CZYNNIK LUDZKI · CZŁOWIEK NAJWAŻNIEJSZY
Jak się dziś czujesz?
Zanim porozmawiamy o bezpieczeństwie, zaczynamy od tego pytania. Wybierz emocję.
CO MÓWI
Coś może mi zagrażać. Uważaj.
CZEGO POTRZEBUJĘ
Poczucia bezpieczeństwa i kogoś obok.
Pierwszych lekcji o emocjach uczymy się od rodziców, w pierwszych latach życia. Wiedzy o sobie nie da się przeczytać – trzeba jej doświadczyć. Dlatego prowadzimy warsztaty dla dzieci, rodziców i pracowników. Uczymy, jak rozumieć siebie i jak zachować się w sytuacji kryzysowej – spokojnie i świadomie.
wdech
Zanim przeczytasz dalej – trzy spokojne oddechy.
PRADZIADKOWIE
Przetrwali trudne czasy. Dali nam siłę.
DZIADKOWIE
Odbudowali dom i życie. Dali nam wytrwałość.
RODZICE
Zadbali o nasz start. Dali nam troskę.
MY I NASZE DZIECI
Możemy dodać rozmowę o tym, co czujemy.
Przodkowie są naszymi korzeniami i bezpiecznym oparciem. Dali nam to, co mieli najcenniejsze – często w czasach, w których nie było miejsca na rozmowę o emocjach. Z szacunkiem dla tego, co od nich dostaliśmy, możemy pójść krok dalej.
Uczymy trzy pokolenia naraz
1
Dzieci i młodzież
Zajęcia w szkołach i przedszkolach: jak nazwać to, co czuję, jak poprosić o pomoc, co robić, gdy się boję. Przez zabawę i ćwiczenia.
2
Rodzice i nauczyciele
Jak rozmawiać z dzieckiem o emocjach. Jak spokojnie towarzyszyć mu w złości i strachu.
3
Dorośli w pracy
Firmy i instytucje. Strach, złość i zaufanie pod presją. Warsztaty i wiedza, jak działać spokojnie w sytuacji kryzysowej.
WYBRANE FORMATY
Warsztaty
DLA RODZIN
Trzy pokolenia przy jednym stole
Rodzice, dzieci i dziadkowie razem. Czego nauczyliśmy się od siebie nawzajem – i co chcemy przekazać dalej.
DLA ORGANIZACJI
Kokpit
Metoda z lotnictwa. Symulacja kryzysu i ćwiczenie zabierania głosu wobec przełożonego.
DLA ZESPOŁÓW
Anatomia strachu
Co dzieje się w ciele pod presją i jak wrócić do działania. Trening w kontrolowanym stresie.
Interwencja kryzysowa
Wypadek przy pracy. Nagła śmierć współpracownika, ucznia, kogoś bliskiego. Samobójstwo w otoczeniu. Napaść, pożar, katastrofa. Takie zdarzenie dotyka nie tylko ofiary – także świadków, kolegów, nauczycieli, kierownictwo.
W pierwszych godzinach i dniach ludzie często czują szok, lęk, złość albo pustkę. Nie mogą spać, wracają do nich obrazy. To naturalne reakcje na coś, co przekracza nasze siły. U wielu osób z czasem słabną – ale nie u wszystkich. Trauma, której nikt nie zauważył, potrafi zostać na lata.
Co robimy:
- przyjeżdżamy na miejsce,
- rozmawiamy indywidualnie i w grupach ze świadkami i pracownikami,
- wspieramy kierownictwo w rozmowie z zespołem i z rodzinami,
- pomagamy wrócić do pracy i nauki,
- wracamy po kilku tygodniach i wskazujemy dalszą pomoc tym, którzy jej potrzebują.
Pracujemy według zasad pierwszej pomocy psychologicznej Światowej Organizacji Zdrowia: bezpieczeństwo, spokój, bliskość drugiego człowieka i konkretna pomoc.